یک تجربه ... یک خاطره ی مبهم ...
برای "ز" عزیز که مادرش کنسر سینه داره و تحت درمانه:
روزایی که پرتو درمانی می شدم خیلی بی حال می شدم بیشتر از ۱۰ دیقه نمی تونستم پیاده روی کنم حتما باید ۵ دیقه استراحت می کردم بعدش دوباره را می یوفتادم.
+ پوست سینه ام می سوخت البته سوزش از درون سینه ام بود انگار یه کاسه مواد مذاب ریخته باشن درونت. از جلسه ی ۱۲ به اون ور رنگ پوستم (اون ناحیه فقط) قهوه ایی شد . هیچوقت پوستم مث بقیه خانومایی که اونجا بودن ملتهب نشد شاید به خاطر سنم بود. خانمای سن بالا اکثرشون دچار التهاب های پوستی می شدن. البته عزیزم اینو بدون اینا همش گذراست الان پوستم مث روز اولش شده ۲ هفته بعد از آخرین جلسه ی برقم سینه ام پوسته پوسته شد و شروع کرد به ترمیم شدن. من چون می دونستم گذراست زیاد لی لی به لالاش نمی ذاشتم برا همین چش هم زدنی ۳۰ جلسه ام تموم شد.
+ یه چیزی یم که هست بستگی به تعداد جلسات داره ( برق معمولی + برق شتاب) که دومی اگه بیشتر از ۵ جلسه باشه حتما التهاب ها و سوختگی های شدید ایجاد میشه.
من کلا ۳۰ جلسه رادیوتراپی دارم. که ۲۵ جلسه اش تو بخش کامپکت هستش و ۵ جلسه اش تو بخش شتاب. که امروز آخرین جلسه ی کامپکتم هست. شیرینی خریدم می خوام یه صفایی بهشون بدم.
خب فرق کامپکت با شتاب اینه که تو بخش شتاب دقیقا اشعه می خوره رو بستر توده و دقیقا سلول های سرطانی باقی مونده رو هدف قرار میده. هیچ فکر نمی کردم اینقد زود تموم شه. 
خولاصه اینقد رفتیمو رفتیم تا از بخش کامپکت سر درآوردیم که بیمارای سرطانی از اونجا برقو دریافت می کنن یا به قولا رادیوتراپی میشن. نفر شیشم بودم . 
. آقاهه اومد و به قول خودشون پلان رو سینه ام طراحی کرد و شروع کردن به صحبت های عجیب غریب... 
یهو دیدم همه باهم رفتن سمت در و از بخش خارج شدن . من موندم یه فضای بسیار سرد( از لحاظ دما منظورمه) و یه عالمه دستگاه های جورواجور! نورهای قرمز رنگی از رو سینه ام رد می شدن و آژیری ۲۰ ثانیه یه بار به صدا در می یومد. یه لحظه حس بدی بهم دس داد پیش خودم گفتم من یه آدم بزرگم این مراحل اصن برام سخت نیست مث یه سنوگرافی معمولیه نه دردی داره نه هیچی. فقط فضاش یه کم واسه یه بچه ۳ چهار ساله سرطانی ترسناکه... یاد 
از پست 461 ، تاریخ 25 آذر ماه نود و پنج در مورد ابتلای مجددم به سرطان پستان دست به قلم شدم!