عاقا امروز ۲۱/۰۲/۱۳۹۲ اولین جلسه ی رادیو تراپیم بود. از ساعت ۷ صب انستیتو کنسر بودیم. چون اولین جلسه ام بود باید تشکیل پرونده می دادم باورتون نمیشه از رو این برگه های پاتولوژیم شاید ۱۱ باز کپی زدم ! هی مارو می فرستادن بخش فیزیک و باز از اونجا بخش برق بعد یهو یادشون می یوفتاد فلان جا نرفتین ! خولاصه اینقد رفتیمو رفتیم تا از بخش کامپکت سر درآوردیم که بیمارای سرطانی از اونجا برقو دریافت می کنن یا به قولا رادیوتراپی میشن. نفر شیشم بودم .  بعد ۱ ساعت نوبتم شد و رفتم تو. ۲ نفر خانم و یه عدد آقای محترم اونجا بودن . خانومه توصیه های لازمو بهم داد و مام همه رو به گوش جان سپردیم . آقاهه اومد و به قول خودشون پلان رو سینه ام طراحی کرد و شروع کردن به صحبت های عجیب غریب...

خ: من میرم سمت بالا

آ: برا منم اون سمته

خ: زاویه ی من ۹۷ ممیز ۲۰

آ: نه زاویه من بازتره ....

به مدت ۴ دیقه اینا هی گفتنو گفتن دریغ از یه ذره ادراک از طرف بنده .  یهو دیدم همه باهم رفتن سمت در و از بخش خارج شدن . من موندم یه فضای بسیار سرد( از لحاظ دما منظورمه) و یه عالمه دستگاه های جورواجور! نورهای قرمز رنگی از رو سینه ام رد می شدن و آژیری ۲۰ ثانیه یه بار به صدا در می یومد. یه لحظه حس بدی بهم دس داد پیش خودم گفتم من یه آدم بزرگم این مراحل اصن برام سخت نیست مث یه سنوگرافی معمولیه نه دردی داره نه هیچی. فقط فضاش یه کم واسه یه بچه ۳ چهار ساله سرطانی ترسناکه... یاد ســتایـــــش  افتادم