216 قربونه خدا برم...
عدد ۲۱۶ واسه همیشه تو ذهنم حکاکی شد! امروز روز متفاوتی برا منه 
... دیروز آزمایش خون دادم ۸ صب امروز جوابشو گرفتم و راهی انستیتو شدم وقتی وارد اولین راهرو شدم صدای تاپ تاپ قلبمو خودم می شنیدم... خیلی هیجان زده بودم رفتم پذیرش ، پرونده مو گرفتم و اسمم رفت تو لیست ویزیتی های دکتر عقیلی. ۴۰ دیقه منتظر بودم تا بالاخره شماره م که ۵۲۲ بود از پیجر لابی پیج شد بازم ضربان قلبم رفت بالا! یه نفسه عمیق کشیدم و رفتم تو. دکتر آزمایشامو دید و معاینه ام کرد باورتون میشه این جمله رو از دهن دکترم شنیدم: خانم برو پی زندگیت شما خوبه خوب شدی فقط چکآباتو یادت نره! اشک تو چشام جم شد ولی نذاشتم بیان پایین . الان دارم تایپ میکنم دستام میلرزه ... از همه ی دوستای نازنینی که از مهرماه ۹۱ منو همراهی کردن و تو لحظات سختی همدمم بودن یه دنیا ممنونم ببینید شماها دیگه جزئی از زندگی من شده اید چه بخوایید چه نخوایید فدای همه تون بشم
بالاخره این روز که همه مون منتظرش بودیم فرا رسید روز شکست سرطان بعد ۱۰ ماه سختی و شیرینی . امیدورام همه ی مریضای کره ی زمین یه روز خوب بشن
+ کامنتای پست پایینی رو تائید نکردم چون هنوز وقت نکردم همه رو بخونم 
+ خواننده های خاموش لدفن روشن بشید من دیگه خوب شدم ... 
+ 
همین جوری!
+ عنوان وبلاگم ممکنه یه جورایی تغییر کنه باید روش فک کنم.
از پست 461 ، تاریخ 25 آذر ماه نود و پنج در مورد ابتلای مجددم به سرطان پستان دست به قلم شدم!