یه وبلاگی بود که اسمش یه خورده به نظرم عجیب غریب میزد " آدما شبیه وبلاگشون نیستن" اولش فک کردم مسخرس چرا که دیقا من آینه ایی از افکارم هستم مگه من چقد می تونم دووم بیارم و فیلم بازی کنم ۳۶۵ روز کم نیست دوستان! به هر حال ولی الان فک می کنم این بنده خدا زیاد بیراهم نگفته چونکه بعضی وقتا خود من تو حالتی بودم که نباید می بودم ولی به خاطر مخاطبام و امیدی که به من داشتن سعی کردم مودمو عوض کنم یا حداقل سعی کنم طوری وانمود کنم که اوکی یم! شایدم اشتباه باشه ولی به هرحال فک می کنم وقتی کسی رسالتی بر عهدشه یه جورایی خودشو موظف می دونه برا همین نمی خواد به راحتی همه چیو بزنه خراب کنه . مثلا این چند هفته ی اخیر بحران های روحی عمیقی یو پشت سر گذاشتم ترجیح میدادم اصن هیچ پستی دربارش نذارم چون قطع به یقیین رو مخاطبام تاثیر منفی میذاشتم .

+ روزهایتان پربار