روزانه حدود 21000 نفر در جهان به علت ابتلا به سرطان جان خود را از دست می دهند. در حالی که داروهای ضد سرطان تأثیر مناسبی را نشان نمی دهند.

شواهد جدید نشان می دهد که با یک تغییر ساده در رژیم غذایی می توان هم از سرطان پیشگیری کرد و هم در درمان سرطان تاثیر گذاشت.

دکتر وربورگ آلمانی برنده جایزه نوبل پزشکی در سال 1931 برای یافتن این مطلب که آیا سلول های سرطانی از متابولیسم متفاوتی در مقایسه به سلول های عادی برخوردار هستند یا خیر؟، کشف کرد که سلول های سرطانی در حضور اکسیژن بیش از اندازه اسید لاکتیک تولید می کنند.

 یک سلول می تواند به صورت هوازی در میتوکندری و یا به صورت بی هوازی در سیتوپلاسم انرژی تولید کند و باعث تولید اسید لاکتیک (یک محصول جانبی فرعی سمی) می شود.

روش هوازی تولید انرژی در سلول بسیار کارآمد تر است و می تواند 32 برابر بیشتر آدنوزین تری فسفات (ماده ای برای حمل و نقل درون سلولی انرژی برای سوخت و ساز انرژی)، نسبت به روش بی هوازی تولید می کند.

 دکتر وربورگ نتیجه گرفت که اصلی ترین عامل سرطان تغییر تولید انرژی از حالت هوازی به بی هوازی است.

علیرغم پیروز شدن جایزه پزشکی نوبل توسط دکتر وربورگ، نظریه او در علم پزشکی معمول به رسمیت شناخته نشد و حتی مورد تمسخر قرار گرفت و یافته های او زمانی که ساختار دی ان ای (DNA) در سال 1976 کشف شد و تمام حواس ها معطوف به عوامل ژنتیکی و جهش ژنتیکی شد بیش از پیش نادیده گرفته شد.

چه چیزی دقیقا باعث تغییر از تولید انرژی هوازی به بی هوازی در سلول ها می شود؟ مورفولوژی نشان داد یک کاهش اساسی در تعداد میتوکندری در سلول های سرطانی باعث این امر می شود. 

سلول های سرطانی گلوکز (یک سوخت ذاتا آلوده به علت تولید اکسیژن فعال بسیار زیاد نسبت به چربی و کتون) مصرف می کنند. 

سوزاندن کتون ها، توسط سلول های سالم انجام می شود، در صورتی که سلول های سرطانی قادر به مصرف کتون ها نیستند و این یکی از مهم ترین دانسته های محققین در این زمینه است، که می توان از آن در رژیم غذایی افرادی که دچار این مشکل شده اند استفاده کرد. بنابراین رژیم غذایی کتوژنیک، می تواند در درمان سرطان موثر باشد.

در این رژیم غذایی، با تغذیه سلول ها با  کتون، سلول های سالم تغذیه شده، و سلول های سرطانی به علت فقر مواد مصرفی لازم (گلوکز)، ضعیف می شوند.

 

سرطان و کتوژنیک

 

سیفراید در دهه 1980 دریافت که وقتی هسته یک سلول سرطانی را داخل یک سلول سالم قرار دهیم و سپس آن را در بدن موش زنده قرار دهیم، رشد سلول سرطانی متوقف شده و سلول به حالت عادی باز می گردد.

این محقق توانست، این حقیقت را اثبات کند، که سلولی که تمام جهش های DNA برای سرطان را در خود دارد موجب سرطان نمی شود! 

پس چرا انسان ها دچار سرطان می شوند؟

در آن زمان پاسخی برای این پرسش یافت نشد. اما، برخی معتقدند که شاید عاملی سیتوپلاسم باعث سرکوب سرطان شده است.

پس برای یافتن جواب، آزمایشی انجام گرفت. در این آزمایش، هسته یک سلول سالم را، به یک سلول سرطانی منتقل کردند، و سپس آن را به بدن موش تزریق کردند و دریافتند که 98% موش ها به سرطان مبتلا شدند.

این تحقیق شاهدی بر این مدعاست که سیتوپلاسم عامل سرکوب سلول های سرطانی نیست، بلکه خود عاملی برای ایجاد آن محسوب می شود.

مطالعات دیگری نیز در این زمینه انجام گرفته است که، اثر مستقم قند بر رشد سلول های سرطانی را نشان می دهند. شواهد نشان می دهند مقدار زیاد قند باعث تغییر رفتار سلول سالم  به سلول سرطانی می شود.